Strona główna · Wskazówki dla jąkających · Autoterapia jąkania · Forum · Jak pomóc osobie jąkającej? · FAQ · Kontakt
Kluby J
Czat
Czatuje: 0 użytkowników
Materiały archiwalne
Uroczystość jąkania - Jill Smollen
Obrazek

Uroczystość jąkania - Jill Smollen

Dzieci, które się jąkają są często wyśmiewane i dorastają w poczuciu samotności i izolacji. Żeby przeciwdziałać tym negatywnym uczuciom lekarze muszą zaoferować uczniom szansę otwartej dyskusji o jąkaniu. Jednym ze sposobów jest pisanie przez uczniów, którzy się jąkają, biuletynów o ich przypadłości i przygotowanie prezentacji dla swoich klas. Ten artykuł opisuje pewną "uroczystość jąkania," w której uczennica drugiej klasy przygotowała biuletyn dla swojej klasy aby wyedukować kolegów o jąkaniu i porozmawiać otwarcie o byciu innym.

Dzieci, które się jąkają często czują się samotne w swoich zmaganiach (Guitar & Reville, 2003; Starkweather & Givens-Ackerman, 1997). Muszą stawić czoło zażenowaniu oraz strachowi bycia ośmieszonym, i mieć nadzieję że słowa będą wypowiadane wdzięcznie. Często dzieci te są ofiarami ostrych słów, wyśmiewania i ofiarami znęcania (Langevin, 2001; Langevin,Bortnicl, Hammer, & Wiebe, 1998; Yaruss, Murhpy, Quesal, & Reardon, 2004).

Moja klientka, Abby (wszystkie imiona w tym artykule to pseudonimy), jest piękną drugoklasistką, która się jąka. W klasie dzieci często mówią że jest głupia i ma głupią wymowę. Te słowa są dla Abby bolesne i w związku z nimi obawia się mówienia. Abby i ja rozmawiałyśmy o tych kwestiach i zdecydowałyśmy się napisać biuletyn o jąkaniu, zawrzeć w nim informacje o jąkaniu, krótki quiz o zawartych w nim informacjach, wywiady z członkami wydziału, słowa w których dzieci mogłyby spróbować się jąkać oraz szkice portretujące uczucia związane z jąkaniem (Reitzes, 2006).

Następnie zdecydowałyśmy się zorganizować "uroczystość jąkania" (Reitzes, 2006) w klasie Abby. Wysłałyśmy zaproszenia do kolegów z klasy, dyrektora, wicedyrektora, rodziny. Uroczystość da Abby szansę na otwartą rozmowę o jąkaniu oraz pozwoli jej klasie na celebrację różnic pomiędzy Abby i resztą klasy. Zajmiemy się ogólnie dokuczaniem, a następnie dokuczaniem dzieciom, które się jąkają.

"Witamy na uroczystości ją-ją-jąkania", napisałyśmy na powitalnym plakacie zawieszonym na drzwiach od klasy Abby. Poproszono dzieci żeby otoczyły Abby i mnie w kółko. Jej rodzice, dyrektor i inni gości zostali poproszeni o zajęcie miejsc poza kółkiem. Po rozpoczęciu uroczystości energia zaczęła krążyć po pomieszczeniu.

Najpierw zaczęliśmy mówić o tym, że każdy jest inny i w jaki sposób będziemy celebrować nasze różnice. Na przykład, wskazałam na dzieci, które noszą okulary ponieważ mają problem ze wzrokiem. Następnie rozmawialiśmy o dzieciach, które mają problem z oddychaniem i chodzą do lekarza lub biorą leki na astmę. Na końcu rozmawialiśmy o niektórych dzieciach, które zacinają się wypowiadając słowa i że nazywa się to jąkaniem. Powiedziałam "Abby jąka się i chodzi na zajęcia z mówienia żeby uczyć się i mówić o jąkaniu oraz nauczyć się mówić bez jąkania. Jąkanie się jest cechą Abby, która sprawia że jest ona wyjątkowa."

Ogólne informacje o jąkaniu oraz sławnych ludziach, którzy się jąkają zostały przedstawione dzieciom. Na przykład, Abby poinformowała kolegów i koleżanki, że na zajęciach z mówienia mamy zdjęcia słynnych osób, które się jąkają, np. Marilyn Monroe. Poinformowałam klasę, że ludzie na całym świecie się jąkają oraz że w większości są to chłopcy. Widoczne było poruszenie kiedy dzieci dowiedziały się, że sławne osoby się jąkają i że pomimo jąkania można zostać kim się chce (np. nauczycielem). Kiedy spytałam "Czy znacie kogoś kto się jąka?", jedna z mam przyznała, że jej syn się jąka. Natomiast dyrektor przyznał, że ma jąkającego się kolegę.

Następnie rozmawialiśmy o jąkaniu Abby. Przyznaliśmy, że kiedy się jąka powtarza pierwszy dźwięk niektórych słów. Poinformowałyśmy klasę, że większość jąkania pojawia się na początku słów (Andrews, Craig, Feyer, Hoddinott, Howie, & Neilson 1983). Powiedziałyśmy klasie, że Abby przygotowała listę słów przy których czasami się zacina i że chce nauczyć klasę na tych słowach jąkania. Żeby zademonstrować ja mówiłam słowo a następnie Abby jąkała się przy tym samym słowie. Następnie spytałyśmy dzieci czy chciałyby spróbować jąkania na niektórych słowach. W całym kółku dzieci podnosiły ręce chętne do współpracy. Twarz Abby zaczęła jaśnieć kiedy przejęła kontrolę i zaczęła wywoływać poszczególnych uczniów. Wewnętrzny nauczyciel pojawił się kiedy Abby powiedziała "Nie wywołam cię jeśli machasz ręką". Klaskaliśmy kiedy dzieci próbowały jąkania, ponieważ wszystkie świetnie się spisały i były dzielne w swoich staraniach.

Po każdej próbie jąkania rozmawialiśmy o emocjonalnej części jąkania. Spytaliśmy dzieci "Jak byście się czuli mówiąc tak cały czas?". Luis przyznał "Nie podobałoby mi się"; a Jennifer powiedziała "Podobałoby mi się ponieważ byłabym sobą". Ta wypowiedź została nagrodzona aplauzem i wydawało się, że dzieci zaczęły szanować różnice miedzy nami i jąkanie Abby.

Następnie rozmawialiśmy o metodach jakich używamy na zajęciach z mówienia. Zdecydowałyśmy, że przyniesiemy Silly Putty żeby pokazać klasie jak rozciągamy dźwięki żeby zacząć słowa oraz modyfikować jąkanie (Reitzes, 2006). Silly Putty, zabawka dostępna w większości sklepów z zabawkami i aptek, ma miękką konsystencję i kształt jajka. Wyjaśniłam klasie, że nawet ćwiczenia nie pomogą, ponieważ nie ma leku na jąkanie. Również, że dzieci mogą się nawet bardziej jąkać kiedy boją się wyśmiania (Murphy, 2000; Murphy & Quesal, 2002).

Abby następnie pokazała klasie jak rozciąga początkowe dźwięki wyrazów żeby kontynuować mówienie zamiast jąkać się. Klasa wydawała się zafascynowana tą metodą i użyciem Silly Putty. Kiedy poprosiłyśmy ochotników o rozciąganie dźwięków, Abby zobaczyła jak wiele dzieci było chętnych podjąć próbę. Niestety musiałyśmy ograniczyć liczbę prób z powodu braku czasu. Podczas ćwiczenia Abby i ja nagradzałyśmy oklaskami próby rozciągania słów oraz zauważyłyśmy, że niektóre dzieci rozciągały cały wyraz zamiast początkowego dźwięku. Abby i ja zaprezentowałyśmy poprawne rozciąganie dźwięków.

Następnym tematem było wyśmiewanie. Zaczęłam od przedstawienia klasie przykładu: "Wyśmiewano się ze mnie ponieważ często potykam się." Powstało pytanie "Z jakiego powodu wy byliście wyśmiewani?" A następnie "Jak się z tym czuliście?" Adam powiedział, że brat często mówił mu że nie może robić pewnych rzeczy i to go złościło. Wiele dzieci stwierdziło że rodzeństwo się z nich wyśmiewa i w związku z tym czują się smutni i zdenerwowani.

Powstało pytanie, "Jak możemy pomóc osobom, które się jąkają?" Zaczęłam od wyjaśnienia, że powinniśmy poczekać aż osoba jąkająca się skończy mówić. Abby stwierdziła, że nie lubi być pospieszana kiedy mówi. Spytałam dzieci czy mają jakieś pomysły. Kenny powiedział "Można pomóc im z wyrazami"; a Carlos "Można mówić wyrazy za te osoby." Abby odpowiedziała "Nie, ponieważ możesz powiedzieć coś czego ja nie chciałam powiedzieć." Na końcu Jorge powiedział, "Można przypomnieć im o rozciąganiu wyrazów."

"Co nauczyła was dzisiejsza uroczystość?" spytałam. Juan powiedział "Powinniśmy poczekać aż osoba jąkająca się skończy mówić" a Julia "Nie powinniśmy wyśmiewać się z osób jąkających się ponieważ może to ranić ich uczucia."

Abby podała każdemu dziecku biuletyn o jąkaniu i poprosiła o zajęcie swoich miejsc gdyż będzie mały poczęstunek. Dzieci zostały poinformowane, że w biuletynie znajduje się krótki quiz. Po wypełnieniu dzieci mogły spytać Abby o odpowiedzi. Zauważyłam, że dzieci zaczęły się gromadzić wokół Abby żeby sprawdzić odpowiedzi. Wtedy zrozumiałam istotę tej uroczystości. Kiedy spojrzałam na olbrzymi uśmiech na twarzy Abby i łzy w oczach jej matki, zrozumiałam że ten dzień zostanie na zawsze w jej pamięci tak jak urodziny czy wycieczka do Disney World.

Kiedy spojrzałam na dzieci nabrałam respektu do Abby. Nie była więcej postrzegana przez klasę jako dziewczyna jąkająca się, a raczej jako piękna, mądra drugoklasistka, która miała coś czego oni nie mieli. W tym dniu zazdrościli Abby.

--------------------------------------------------------------------

Tłumaczenie artykułu - "Stuttering Celebration", ze strony: The Journal of Stuttering Therapy, Advocacy and Research
Komentarze do artykułu: "Uroczystość jąkania - Jill Smollen"
regli
avatar
Dodane dnia 15-04-2012 18:10 #1
Super artykuł. Dziękuję. Szkoda, że w naszym kraju pedagog szkolny jest po to, żeby być, a nie po to, żeby umieć w sposób czasem mocno niestandardowy rozwiązywać problemy.
kamila-marcinowska
avatar
Dodane dnia 19-07-2013 22:11 #2
Bardzo pomocny artykuł.
Dziękuję
Dodaj komentarz
Zaloguj się, żeby móc dodawać komentarze.
Oceny
Dodawanie ocen dostępne tylko dla zalogowanych Użytkowników.

Proszę się zalogować lub zarejestrować, żeby móc dodawać oceny.

Brak ocen.
Logowanie
> Nazwa Użytkownika

> Hasło

Zapamiętaj mnie
Zaloguj jako ukryty



Rejestracja
Zapomniane hasło?
Ostatnie Komentarze
virino
dnia 02-10-2017 11:29
Przyznam, że z zaskoczeniem, skonstatowałam, że Demostenes był dla mnie bardzo inspirującym miejscem...
Przejdź do komentarza
Ralph
dnia 02-10-2017 08:18
Tylko nie wybieraj opcji "nigdy" ... czekamy na pozytywne wieści ;)
Przejdź do komentarza
slawek_w
dnia 24-07-2017 06:59
Unikanie wypowiadania się tematem najbliższego spotkania. Data: środa (26. lipca), godzina 20:00. ...
Przejdź do komentarza
slawek_w
dnia 17-07-2017 08:06
Wpływ rodzaju wypowiedzi na płynność - o tym porozmawiamy w najbliższy piątek (21. lipca) o 20:00 na...
Przejdź do komentarza

> Więcej komentarzy <
Popularne artykuły w ostatnich 6 miesiącach
Katowice - otwarte forum dyskusyjne oraz wykład...
Terapia poznawczo-behawioralna od ASRC – ...
W oczekiwaniu na nową odsłonę strony...
Terapia poznawczo-behawioralna od ASRC – ...

Użytkowników Online
Gości Online: 1
Brak Użytkowników Online

Zarejestrowanych Użytkowników: 2,581
Najnowszy Użytkownik: Odeta
Ostatnio na stronie
maras kOnline
BlueDay04:11:25
Odeta22:52:38
damen 1 dzień
podomka 1 dzień
p_kulis 1 dzień
duszek97 1 dzień
Rafi24 2 dni
bigosik 2 dni
bonio12345 2 dni
Ralph 2 dni
Karol924 3 dni
moni 3 dni
lyric1 3 dni
Oraz 1 ukryty