Strona główna · Wskazówki dla jąkających · Autoterapia jąkania · Forum · Jak pomóc osobie jąkającej? · FAQ · Kontakt
Kluby J
Czat
Czatuje: 0 użytkowników
Materiały archiwalne
Rola grup samopomocy dla osób jąkających się
Obrazek

Rola grup samopomocy dla osób jąkających się

Szanowni Państwo, o tym, jak ciężko jest czasem zrozumieć osobę jąkającą się, wie każdy kto kiedyś z taką osobą rozmawiał. Trudność nie dotyczy jednak tylko sposobu mówienia, ale również szeregu zachowań, decyzji i działań, które taka osoba podejmuje w swoim życiu. Utarte stereotypy mają niewiele wspólnego z ogromem problemów, jakim musi ona stawić czoła. Chciałbym powiedzieć dzisiaj o tym, jaką rolę w życiu osoby jąkającej mogą odegrać grupy samopomocy, potocznie nazywane, klubami J. W tym czasie na ekranie będzie wyświetlana prezentacja, która poinformuje Państwa, gdzie takie grupy działają w Polsce i jak można z nimi nawiązać kontakt.
W czasie 20 lat aktywnego uczestniczenia w ruchu samopomocowym dla osób jąkających się, spotkałem się z bardzo różnymi, czasem skrajnymi opiniami na temat takiej działalności. Jedni upatrują w niej pewien fenomen aktywizujący do działania całe środowisko, inni odbierają wręcz osobom jąkającym się prawo do takich działań twierdząc, że jedyną skuteczną drogą "wyleczenia się" z jąkania jest terapia. Pojawiają się więc różnice w spojrzeniu na ten problem przez różne środowiska zainteresowane problemem niepłynności i samymi osobami borykającymi się z niepłynnością wymowy.


Referat wygłoszony na Ogólnopolskiej Konferencji Naukowej pod hasłem "Świat, który rozumie jąkanie" w Katowicach w dniu 20 października 2012 zorganizowanej z okazji XV Światowego Dnia Osób Jąkających się (ISAD)


Szanowni Państwo, gdy słuchacie osoby jąkającej się, nieodparcie nasuwa Wam się chęć pomocy jej, pokazania, jak powinna wyglądać prawidłowa wymowa, wytłumaczenia co robić, jak artykułować, oddychać, rozluźniać się, kształtować postawę, aby mowa była płynna i wyraźna. I pewnie niejednokrotnie jesteście zdziwieni, dlaczego pomimo tych wszystkich wysiłków i starań z waszej strony, osoba jąkająca się nie stosuje się do waszych wskazówek. Dziwi się logopeda pracujący z pacjentem przez długie miesiące, a może i lata, dziwi się nauczyciel odpytujący ucznia w szkole, którego słyszał wcześniej swobodnie rozmawiającego z kolegami. Dziwią się rodzice, którzy dowiadują się od obcych, że ich dziecko ma problem z mówieniem. Dziwią się znajomi, pracodawcy, urzędnicy, sprzedawcy i wiele innych osób rozmawiając z nami w różnych sytuacjach. Prawda jest taka, że to co widać na zewnątrz nie jest istotą tego zaburzenia. Jąkanie, szanowni Państwo, zaskakuje nas nagle i wprowadza dezorganizację w najbardziej misternie utkanym planie naszej wypowiedzi. Aparat mowy może pracować prawidłowo, a za chwilę tracimy nad nim panowanie. Taki stan rzeczy jest dla osoby jąkającej się niezwykle męczący. Ludzki mózg nie jest w stanie świadomie zapanować nad całym zautomatyzowanym procesem mowy. Tak więc oczekiwanie od osoby jąkającej się kontrolowania wszystkich procesów biorących udział w mówieniu jest pewnym nieporozumieniem. Osobie jąkającej się potrzeba nie tylko wskazówek i wytycznych co ma robić, ale otoczenia, które zrozumie jego jąkanie.

Na rynku usług logopedycznych możemy spotkać wiele technik terapeutycznych, które pozwalają osiągnąć efekt płynnego mówienia w krótszym lub dłuższym okresie czasu, przy odpowiednio intensywnym treningu. Możemy dzięki temu poprawić naszą komunikatywność i nauczyć się współdziałać ze swoim organizmem. Gdy terapeuta zaprasza osobę jąkającą się na terapię, chce właśnie osiągnąć stan, w którym pacjent będzie umiał samodzielnie płynnie wypowiadać się. Często taki stan uznany zostaje za zakończenie procesu terapeutycznego. Jednak moment zakończenia terapii, jest dla osoby jąkającej się początkiem nowego, bardzo ważnego etapu w jej życiu. Z jednej strony ma satysfakcję, że jego problem został w pewien sposób rozwiązany. Z drugiej strony, stoi przed nim zadanie utrzymania tej nowej mowy w odpowiedniej kondycji. Rodzą się wtedy obawy, czy sobie z tym poradzi. Musi on zmienić wiele schematów swoich zachowań, stawić czoła wyzwaniom, przed którymi wcześniej uciekał usprawiedliwiając się jąkaniem. Otoczenie zaczyna go dostrzegać, jako osobę "wyleczoną" i pozbawia go taryfy ulgowej. Ale on sam w dalszym ciągu boryka się z wieloma starymi i nowymi problemami. Trudno się dziwić, że w takiej sytuacji podświadomie szuka przyjaznego środowiska, które go rozumie, które daje poczucie bezpieczeństwa, ale równocześnie mobilizuje do działania. Środowiska, które daje stabilizację emocjonalną, przeciwwagę dla stresującego świata. Szuka ludzi, którym nie musi tłumaczyć co się z nim dzieje, szuka towarzystwa, gdzie jąkanie nie jest czynnikiem wyróżniającym go. Właśnie tutaj widzę niezastąpioną rolę grup samopomocowych. Wsparcie przyjaciela, podpowiedź terapeuty, świadectwo opowiedziane na spotkaniu, prośba o pomoc, wskazówkę, ale przede wszystkim szczerze wyciągniętą ręka w geście powitania i ciepłe słowa "dobrze, że jesteś", to jest to, czego w gruncie rzeczy oczekuje od świata.

Szanowni Państwo, pozwolę sobie zacytować słowa śp prof. Bogdana Adamczyka, z którym miałem wielką przyjemność współpracować wiele lat w lubelskiej grupie samopomocy. Powtarzał on bardzo często: "Tym, którzy chcą się jąkać pozwólmy to czynić". Nie jest to bynajmniej zachęta do bezczynności, lecz próba zrozumienia osób, którym nie starcza już siły do codziennego zmagania się z doskonalenia swojego aparatu mowy. Pragnę tutaj obalić kolejny stereotyp, który obliguje osoby jąkające się do nieustannej pracy nad poprawą płynności, a tych, którzy tego nie robią obarcza się winą za istniejący stan rzeczy. Chciałem w tym momencie zaapelować o uszanowanie takich decyzji i nie osądzanie wolnych wyborów, przez pryzmat świata dążącego do ideału.

Jest też w naszym społeczeństwie znaczna grupa osób, które nie chcą utożsamiać się ze środowiskiem osób jąkających się i wypierają ze swojej świadomości za wszelką cenę fakt, że jąkanie zagościło w ich życiu. Czasem "łamanymi słowami" tłumaczą, że jąkanie nie jest dla nich problemem, czasem ukrywają się za milczeniem, albo innymi udawanymi gestami wolności. Taka postawa jest bardzo często wynikiem stereotypowego społecznego podejścia do jąkania. Społeczeństwu często jąkanie kojarzy się z nieporadnością, śmiesznym zachowaniem, z kimś gorszym, dziwnym, niezrozumiałym i w pogardliwy sposób wyróżniającym ze społeczeństwa. Taki stereotyp pojawia się często w literaturze, kinematografii, w występach scenicznych grup kabaretowych, dowcipach itp. Mamy więc następne zadanie tym razem dla wszystkich środowisk zajmujących się jąkaniem - obalanie takich stereotypów w świadomości społeczeństwa. Jest to bardzo ważne, bo brak akceptacji osoby jąkającej się dla samego siebie i zrozumienia swojego organizmu, jest ważnym czynnikiem, który potęguje problem, zamiast go rozwiązywać.

Jak widzimy, oferta grup samopomocowych nie jest zastąpieniem terapii, ale jest jej bardzo cennym uzupełnieniem i wypełnieniem luki, między zaciszem gabinetu logopedycznego, a światem zewnętrznym. Taka grupa jest czasem suplementem rodziny, której obecność w procesie terapeutycznym jest podkreślana przez wielu specjalistów. Może ona stanowić przedłużenie terapii, przygotowywać nas do zadań, które przed nami stoją. Daje możliwość pogłębiania wiedzy i obecności w środowisku osób zajmujących się tym problemem. Wreszcie może stanowić alternatywę do spędzania wolnego czasu i spotkań nie tylko towarzyskich. Zachęcam więc do tworzenia takich grup i aktywnego współdziałania z tymi, które już istnieją.

Do kogo kierujemy ofertę samopomocy:
  • Osób jąkających się, ich rodzin i środowiska, w którym żyją.
  • Osób po zakończonej terapii, ale mających potrzebę dalszego poznawania samego siebie.
  • Osób szukających pomocy, terapii, informacji o jąkaniu.
  • Osób, które potrzebują wsparcia grupy.
  • Do studentów, terapeutów chcących lepiej poznać środowisko osób jąkających się i jego specyficzne potrzeby.
  • Do terapeutów, którzy chcą włączyć się w pracę Stowarzyszenia.


  • Jakie zadania realizuje Ogólnopolskie Stowarzyszenie Osób Jąkających się
  • Propagowanie idei samopomocy, poprzez organizowanie grup samopomocy dla osób jąkających się (Klubów J).
  • Organizowanie Ogólnopolskich Zjazdów Osób Jąkających się, konferencji regionalnych i innych spotkań.
  • Organizowanie turnusów terapeutycznych, integracyjnych i wypoczynkowych dla osób jąkających się, ich rodzin, znajomych. Jest to też oferta spędzania wczasów.
  • Propozycję uczestnictwa w spotkaniach, praktyk dla studentów zainteresowanych problemem jąkania.
  • Organizowanie spotkań integracyjnych, okolicznościowych, terapeutycznych i szkoleniowych.
  • Rozpowszechnianie informacji o problemach osób jąkających się.
  • Współpraca z innymi organizacjami zajmujących się problemem jąkania.
  • Informacja o terapiach i metodach pracy dostępnych w Polsce.
  • Prowadzenie stron internetowych, forów itp.

  • Serdecznie zapraszam do propagowania idei samopomocy dla osób jąkających się w Państwa środowiskach. Dziękuję serdecznie za uwagę.

    Gładosz Zdzisław
    (Prezes Ogólnopolskiego Stowarzyszenia Osób Jąkających się OSTOJA)


    Bibliografia:
    Osoby jąkające się.
    Komentarze do artykułu: "Rola grup samopomocy dla osób jąkających się"
    dru
    avatar
    Dodane dnia 02-11-2012 14:57 #1
    Sam widzę olbrzymią rolę, jaką mają do odegrania - i odgrywają - grupy samopomocy. Sam niegdyś z tej formy wsparcia (s)korzystałem.

    W tym referacie przebija jednak jakaś, trudna do uchwycenia, lecz bardzo wyraźna nuta, którą odbieram jako upokarzającą - dla całego środowiska. Jest to zrównanie potrzeb wszystkich jąkających się, sprowadzenie ich do wspólnego mianownika, przecenienie podobieństw przy niedocenieniu różnic.

    Jest [...] znaczna grupa osób, które nie chcą utożsamiać się ze środowiskiem osób jąkających się i wypierają ze swojej świadomości za wszelką cenę fakt, że jąkanie zagościło w ich życiu - jeśli ktoś nie chce się utożsamiać z tym środowiskiem (środowiskeim OSTOI btw), czyni to dlatego, bo wypiera myśl o jąkaniu i cierpi z powodu stereotypów?!

    Wsparcie przyjaciela, podpowiedź terapeuty, świadectwo opowiedziane na spotkaniu, prośba o pomoc, wskazówkę, ale przede wszystkim szczerze wyciągniętą ręka w geście powitania i ciepłe słowa "dobrze, że jesteś", to jest to, czego [jąkający się] w gruncie rzeczy oczekuje od świata. - niektórzy istotnie tego właśnie oczekują. Ale czy wszyscy? I - co ważniejsze - czy przyjaciół można znaleźć tylko w klubach J?
    zdzislaw
    avatar
    Dodane dnia 03-11-2012 00:18 #2
    Ideę samopomocy dla osób jąkających się ich rodzin i przyjaciół realizuje wiele podmiotów w naszym kraju, niektóre z nich aktywnie ze sobą współpracują i o takim szeroko pojętym środowisku jest mowa w tym referacie.
    Niestety nie znajdziesz tutaj informacji na temat różnic i podobieństw w zachowaniach i postawach osób jąkających się bo nie o tym jest ten referat. Pewnie niejednokrotnie spotkałeś się ze stwierdzeniem, "Nie ma dwóch takich samych osób", albo coś z naszego podwórka "Każdy jąka się inaczej" a stąd wynika wniosek, że każdy ma inne potrzeby. Jeżeli Cię ten temat interesuje pewnie znajdziesz coś ciekawego chociażby i na tym portalu.
    "Czy przyjaciół można znaleźć tylko w Klubach J ? " Myślę Dru, że sam sobie poradzisz z odpowiedzią na to pytanie :-) .
    Życzę wszystkim, aby każdy napotkany człowiek był naszym przyjacielem. Pozdrawiam
    dru
    avatar
    Dodane dnia 03-11-2012 10:24 #3
    Dzieliłem się tylko swym wrażeniem z lektury, wrażeniem, powtarzam, że jąkający się są tacy, tacy biedni i wszyscy oni potrzebują grup wsparcia.

    Co do przyjaciół... hmm, nie za dużo trochę? ;)
    Elen
    avatar
    Dodane dnia 03-11-2012 12:09 #4
    Ideę samopomocy dla osób jąkających się ich rodzin i przyjaciół realizuje wiele podmiotów w naszym kraju, niektóre z nich aktywnie ze sobą współpracują i o takim szeroko pojętym środowisku jest mowa w tym referacie.
    Bardzo proszę podać chociaż jeden konkretny przykład dla Poznania, od kilku lat mieszkam w tym mieście i jeszcze z czymś takim się nie spotkałem ...
    neokid
    avatar
    Dodane dnia 03-11-2012 14:05 #5
    @Elen, coś się tworzy przecież http://demostenes.eu/forum/...post_11090
    Nie ma co czekać na gotowe, równie dobrze to Ty możesz im pomóc rozwinąć ten klub. Bez ludzi przecież takie spotkania nie mają sensu. Kontaktowałeś się w ogóle z panią (jak nakazała siebie nazywać ;) ) Polowczyk w tej sprawie?
    Elen
    avatar
    Dodane dnia 04-11-2012 13:12 #6
    jak na ogólnopolskie stowarzyszenie i działalność od 2003 roku (dane z KRS) to są bardzo marne efekty.
    zdzislaw
    avatar
    Dodane dnia 05-11-2012 07:40 #7
    :) Zapraszamy do współpracy, żeby zwiększyć efekty :D
    Robert L
    avatar
    Dodane dnia 07-11-2012 16:52 #8
    @dru
    Nie każdy jąkający się potrzebuje grup wsparcia. Czasem ktoś może uczestniczyć w spotkaniach, bo sobie (po)radzi(ł) i ma ochotę pomóc innym.
    dinosaur
    avatar
    Dodane dnia 07-11-2012 17:39 #9
    @Elen- serdecznie zapraszamy do Klubu J w Poznaniu :) pisz śmiało, udzielę informacji o kolejnych spotkań i odpowiem na wszystkie pytania.
    @neo- nikomu nie nakazałam nazywać się "panią", chciałam, żeby to wszystko jakoś ładnie wyglądało, ot. Jeśli zbyt formalnie wyszło lub kogoś uraziło- wybaczcie :)
    ewula
    avatar
    Dodane dnia 29-12-2012 17:58 #10
    Elen,dane z KRS to tylko kropelka z tego , co można bylo obserwować przez ponad 20 lat pracy w Lublinie :) Pozdrawiam
    :)
    ewula
    avatar
    Dodane dnia 29-12-2012 18:25 #11
    Nie jestem osobą jąkająca się, ale ta kwestia jest mi bliska. Gdy czasem słucham osób przychodzących na spotkania, nie mam najmniejsze wątpliwości, jak bardzo są potrzebne. Podpisuje się [pd tym, co kiedyś napisał na ten temat Robert. Czasem człowiek po prostu potrzebuje, aby go wysłuchać, może wyrzucić z siebie to,co go męczy.Kochani, człowiek potrzebuje mieć kogoś, kto wysłucha i chyba szkoda czasu na wywody typu: ja nie potrzebuję, poradzę sobie :) Kluby czekają :)
    Dodaj komentarz
    Zaloguj się, żeby móc dodawać komentarze.
    Oceny
    Dodawanie ocen dostępne tylko dla zalogowanych Użytkowników.

    Proszę się zalogować lub zarejestrować, żeby móc dodawać oceny.

    Świetne! Świetne! 100% [3 Głosów]
    Bardzo dobre Bardzo dobre 0% [Żadnych głosów]
    Dobre Dobre 0% [Żadnych głosów]
    Przeciętne Przeciętne 0% [Żadnych głosów]
    Słabe Słabe 0% [Żadnych głosów]
    Logowanie
    > Nazwa Użytkownika

    > Hasło

    Zapamiętaj mnie
    Zaloguj jako ukryty



    Rejestracja
    Zapomniane hasło?
    Ostatnie Komentarze
    virino
    dnia 02-10-2017 11:29
    Przyznam, że z zaskoczeniem, skonstatowałam, że Demostenes był dla mnie bardzo inspirującym miejscem...
    Przejdź do komentarza
    Ralph
    dnia 02-10-2017 08:18
    Tylko nie wybieraj opcji "nigdy" ... czekamy na pozytywne wieści ;)
    Przejdź do komentarza
    slawek_w
    dnia 24-07-2017 06:59
    Unikanie wypowiadania się tematem najbliższego spotkania. Data: środa (26. lipca), godzina 20:00. ...
    Przejdź do komentarza
    slawek_w
    dnia 17-07-2017 08:06
    Wpływ rodzaju wypowiedzi na płynność - o tym porozmawiamy w najbliższy piątek (21. lipca) o 20:00 na...
    Przejdź do komentarza

    > Więcej komentarzy <
    Popularne artykuły w ostatnich 6 miesiącach
    Katowice - otwarte forum dyskusyjne oraz wykład...
    Terapia poznawczo-behawioralna od ASRC – ...
    W oczekiwaniu na nową odsłonę strony...
    Terapia poznawczo-behawioralna od ASRC – ...

    Użytkowników Online
    Gości Online: 1
    Brak Użytkowników Online

    Zarejestrowanych Użytkowników: 2,581
    Najnowszy Użytkownik: Odeta
    Ostatnio na stronie
    maras kOnline
    BlueDay04:18:46
    Odeta22:59:59
    damen 1 dzień
    podomka 1 dzień
    p_kulis 1 dzień
    duszek97 1 dzień
    Rafi24 2 dni
    bigosik 2 dni
    bonio12345 2 dni
    Ralph 2 dni
    Karol924 3 dni
    moni 3 dni
    lyric1 3 dni
    Oraz 1 ukryty