Strona główna · Wskazówki dla jąkających · Autoterapia jąkania · Forum · Jak pomóc osobie jąkającej? · FAQ · Kontakt
Kluby J
Czat
Czatuje: 0 użytkowników
Materiały archiwalne
Wprowadzenie do hipotezy zmiennych progów uwolnienia – Paul Brocklehurst
Obrazek

Wprowadzenie do hipotezy zmiennych progów uwolnienia – Paul Brocklehurst

Artykuł zawiera wprowadzenie do hipotezy zmiennych progów uwolnienia (lub wyzwolenia). Jest to właściwie tłumaczenie komentarzy autora i prezentacji, która z kolei zawarta jest w jednym z modułów Stammering Self-Empowerment Programme (SSEP). SSEP jest darmowym i internetowym kursem, który za cel stawia sobie pomaganie osobom jąkającym się w osiąganiu optymalnego dla nich poziomu płynności mowy i rozwijaniu zdolności komunikowania się w możliwie jak najpełniejszym zakresie.

Cały program powstał w oparciu o dwa teoretyczne założenia:
1. Mowa osób jąkających się jest (lub była) podatna na błędy.
2. Jąkanie występuje jako efekt uboczny starań jąkających się mających na celu unikanie błędów podczas mówienia.

Hipoteza zmiennych progów uwolnienia dostarcza szczegółowych informacji, dlaczego próbowanie unikania błędów w mowie skutkuje wytwarzaniem jąkanych niepłynności. W samej prezentacji autor posługuje się możliwie, jak najprostszym i nietechnicznym językiem, więc nie jest wymagana żadna baza. Jeśli jednak ktoś będzie zainteresowany naukowym przedstawieniem hipotezy, to na stronie udostępniony został artykuł dra Brocklehursta „Revisiting Bloodstein's Anticipatory Struggle Hypothesis from a psycholinguistic perspective: A Variable Release Threshold hypothesis of stuttering”.

Z programem i samą hipotezą spotkałem się już jakiś czas temu i pisałem o tym na forum. Zgadzam się z poglądami zawartymi w kursie, pokrywają się z moimi doświadczeniami i odczuciami, a przy okazji zostały przedstawione w bardzo przystępnej i logicznej formie. Zdecydowałem się na przetłumaczenie prezentacji, aby zgodnie z przesłaniem ISAD, szerzyć świadomość. Jest to o tyle trudniejsze w tym konkretnym przypadku, że założenia przyjęte w tym programie kłócą się z klasyczną terapią jąkania, w której to płynną mową należy „wyćwiczyć”. Czyli pod tym względem wszystkie terapie prowadzone w Polsce (i to bez wyjątku) można podpiąć pod klasyczne terapie jąkania. Myślę, że wiele osób powoli zaczyna rozumieć to, że próby „wyćwiczenia płynności” są absurdalnym pomysłem, ale nie znają alternatywy, więc chcąc nie chcąc dochodzą do punktu, w którym i tak katują swoich klientów ćwiczeniami artykulacyjnymi, oddechowymi itd. Formy są różne, ale gdzieś na końcu sprowadzają się do tego samego. A to jest podstawowy błąd! Błąd popełniany przez wszystkich. Pierwszy przykład z brzegu. Uważany w Polsce za „wybitnego specjalistę” dr Mieczysław Chęciek wydał niedawno dwuczęściową książeczkę pt. „Jąkanie Skuteczne techniki płynnego mówienia TPM i TDSM w Zmodyfikowanym Programie Psychofizjologicznej Terapii Jąkających się (cz. 1 i 2 – komplet)”. Książeczki zawierają kilkadziesiąt (lub kilkaset) czytanek, nazywanych tekstami terapeutycznymi. Zgodnie z opisem, czytanki „zachęcą pacjentów jąkających się do ćwiczeń i ułatwią trening płynnego mówienia, a terapię uczynią skuteczniejszą”. Niestety prawda jest taka, że takie ćwiczenia nie mają żadnego sensu przy jąkaniu (szczególnie dotyczy to "treningu płynnego mówienia"), dlatego też nie mają wpływu na skuteczność terapii, a co za tym idzie skutecznie zniechęcają zamęczone i znudzone osoby jąkające się do podjęcia terapii w przyszłości... Takie publikacje mnie nie cieszą. Właściwie martwią, bo logopedzi będą korzystać z książeczki przy pracy ze swoimi klientami.

Właśnie dlatego, tłumacząc i udostępniając ten artykuł, próbuję pokazać inną drogę. Drogę wolną od utartych schematów, które nie spełniają swojej funkcji.

Pełna prezentacja wraz z nagraniami dostępna jest na stronie autora:

Slajd 1
Wprowadzenie do hipotezy zmiennych progów uwolnienia (lub wyzwolenia)

Slajd 2
- Niepłynności nie są błędami w mowie!

Komentarz:
W celu zrozumienia tej hipotezy niezbędne jest już na początku zrozumienie pewnej różnicy. Mianowicie, że niepłynności nie są błędami w mowie. Błędy powstają, kiedy niewłaściwy i błędny dźwięk zostanie wypowiedziany, podczas gdy niepłynności są zakłóceniami w normalnym przepływie mowy. Dlatego możliwe jest popełnianie mnóstwa błędów w mowie, a jednocześnie pozostawanie całkowicie płynnym. I odwrotnie, można być bardzo niepłynnym, nie popełniając właściwie żadnych błędów. Dlatego czytając ten artykuł, należy pamiętać o tym, że błędy w mowie są błędami w mowie, a niepłynności są niepłynnościami.

Slajd 3
- Niepłynności występują zwykle, kiedy próbujemy unikać popełnienia błędów w mowie.

Komentarz:
Jednak wciąż prawdą jest, że błędy pojawiające się mowie i niepłynnością są blisko ze sobą powiązane. Szczególnie że ludzie często stają się niepłynni w momentach, kiedy próbują uniknąć błędów mowy. Podobnie jąkanie pociąga za sobą pewien typ niepłynności i osoby mogą się jąkać, kiedy próbują uniknąć popełniania błędów w mowie.

Slajd 4


Komentarz:
Powyżej widoczna kreskówka dobrze obrazuje jąkanie. Doskonale pokazuje, że jako osoby jąkające się normalnie nie doświadczamy trudności podczas planowania wypowiedzi lub formułowania odpowiednich słów. Problem, którego doświadczamy, jest związany wypowiedzeniem tych słów w określonym momencie, tj. kiedy ich potrzebujemy. Używając bardziej technicznych terminów, można powiedzieć, że problemem jest to, że nie jesteśmy w stanie przekazać planów mowy dla tych słów do naszych artykulatorów w celu realizacji ruchowej. Hipoteza dostarcza wyjaśnienia, dlaczego możemy doświadczać takich problemów. Szczególnie zakłada, że mamy trudności w przekazywaniu planów słów do realizacji zawsze, kiedy tracimy przekonanie w to, że słowa, które wyjdą z naszych ust w momencie rozpoczęcia mowy, będą wystarczająco dokładne, odpowiednie i dobrze uformowane. Hipoteza również zakłada, że powodem, dla którego tracimy takie zaufanie, jest to, że nasz mechanizm produkcji mowy jest anormalnie podatny na błędy albo inaczej, ponieważ w przeszłości był anormalnie podatny na błędy.

Slajd 5
Mowa każdego jest podatna na występowanie błędów.
Jeszcze zanim zaczniemy mówić, jest wiele rzeczy, które mogą pójść nie tak...

Musimy:
- znaleźć właściwe słowa
- ułożyć je we właściwej kolejności
- zaplanować właściwe ruchy mięśni
- zainicjować te ruchy
- we właściwym momencie
- z odpowiednią siłą
- z odpowiednią głośnością i intonacją

Komentarz:
Dobrym punktem początkowym do wyjaśnienia hipotezy jest zaznaczenie, że produkcja mowy jest wymagającym zadaniem oraz że wszyscy ludzie regularnie popełniają różnorodne błędy w mowie. Jest to całkowicie normalne i nie stanowi to problemu. Błędy w mowie pojawiają się, ponieważ produkcja mowy i języka pociąga za sobą znaczną ilości planowania wstępnego, a posiadamy ograniczoną ilości zasobów poznawczych, którymi formułujemy te plany. Dokładniej mówiąc, musimy znaleźć właściwe słowa, musimy ułożyć je we właściwej kolejności, musimy zaplanować właściwe ruchy mięśni, musimy zapoczątkować te ruchy we właściwy momencie, z właściwą siłą, z odpowiednią głośnością i wysokością głosu i intonacją. Nieuniknione jest to, że czasami nasz system produkcji mowy i języka ulegnie przeciążeniu, a błędy w mowie są powszechnym rezultatem takiego przeciążenia. Nie powinno nikogo zaskoczyć to, że im szybciej musimy mówić i im bardziej złożony jest używany język, tym większe prawdopodobieństwo, że popełnimy błędy w mowie. Jak wspomniałem wcześniej, każdy robi błędy i zazwyczaj nie są one problemem. Jednakże część ludzi popełnia więcej takich błędów, niż reszta i jeśli jest ich za dużo, może to zakłócać ich zdolność do skutecznego porozumiewania się. Szczególnie jeśli rzeczy, które chcą zakomunikować, są złożone lub zagrożone niepoprawnym zrozumienie.

Slajd 6


Komentarz:
W dodatku do popełnianych przez nas błędów w mowie możliwe jest, że dźwięk, słowo, fraza, które wypowiadamy, mogą nie być odpowiednie w danej sytuacji. Istnieje wiele powodów, dla których taka sytuacja może mieć miejsce. Jednak aby rozjaśnić te najbardziej powszechne, spójrz na obrazek powyżej i wyobraź sobie, jakbyś zareagował, gdyby ktoś zapytał, co ten obrazek przedstawia. Oczywiście istnieje bardzo dużo możliwości udzielenia odpowiedzi, ale są takie, które niemal od razu przyjdą ci na myśl. Zależy to od tego, jak dobrze znasz bajkę „Tom i Jerry”. Prawdopodobnie pierwszą odpowiedź, jaka przyjdzie ci na myśl, będzie „Tom”. Jeśli nie znałbyś bajki, to zapewne słowo „kot” byłby pierwszym, które pojawi się w głowie. A jeśli nigdy nie widziałeś kota, to pierwszy skojarzeniem mogłoby być „zwierzę”. Oczywiście żadna z tych odpowiedzi nie jest zła, ale niektóre z nich są prawdopodobnie bardziej odpowiednie niż inne. Słowo „ssak” jest również prawidłowe, ale nie do końca odpowiednie w tej sytuacji. Najbardziej właściwa odpowiedź na to pytanie jest również uzależniona od osoby, która je zadaje, jak również od kontekstu. Również możliwe jest, że niektóre odpowiedzi, które przyjdą do głowy, są kategorycznie złe. Imię „Jerry” również mogłoby się pojawić w głowie, podobnie jak „pies”, ponieważ „Tom” i „Jerry” oraz „kot” i „pies” są semantycznie bardzo blisko ze sobą związane. Jeśli jesteś zmuszony do podania odpowiedzi bardzo szybko, możliwe jest, że jedno z tych złych lub niewłaściwy słów zostanie wypowiedziane. A nawet jeśli poradzisz sobie z wybraniem odpowiedniego słowa, to czasami możesz je wypowiedzieć nieprawidłowo. Powszechnym błędem popełnianym przez ludzi jest mieszanie początkowego dźwięku słowa z dźwiękiem innego słowa, które właśnie powiedzieli lub planowali powiedzieć, szczególnie jeśli mieszanka jest rzeczywistym słowem. Na przykład, zamiast powiedzieć „Tom i Jerry”, możesz powiedzieć „Tom i Terry”.

Slajd 7
Spostrzeżenia z ostatnich badań psycholingwistycznych
- Kiedy próbujemy powiedzieć (obrazek Toma) plany mowy dla wszystkich możliwych słów są aktywowane.
- Plan dla najbardziej odpowiedniego słowa stopniowo osiąga wyższe poziomy aktywacji niż rywalizujące słowa.
- Plan o najwyższym poziomie aktywacji jest realizowany.


Stopniowo w czasie budowana jest aktywacja planu mowy (w miejscu "cat" powinien znajdować się napis "Tom", a tam gdzie "rat" słowo "kot").

Komentarz:
Badania psycholingwistyczne sugerują, że wiele z błędów w mowie, które omówiłem na poprzednim slajdzie, powstaje w wyniku sposobu, w jaki słowa i dźwięki w słowach są aktywowane w naszym mózgu podczas procesu planowania mowy. Badacze nie do końca zgadzają się co do szczegółów, jak te słowa, których się nauczyliśmy, są przechowywane, ale powszechnie panuje zgoda, że każde słowo przechowywane w naszym mózgu jest powiązane z szerokim zakresem przechowywanych wspomnień, dźwięków, doświadczeń, smaków, zapachów, uczuć, jak również z wieloma innymi powiązanymi słowami. Ważne jest to, że niektóre powiązania są silniejsze niż inne, a moc każdego z tych powiązań zależy od tego, jak często dane słowo czy odczucie zbiega się ze sobą. Im mocniejsze powiązanie między słowem a twoim wspomnieniem, tym szybciej to słowo stanie się elektrycznie aktywne, kiedy znajdziesz się w podobnej sytuacji (pojawi się podobne doświadczenie). Na przykład, jeśli oglądasz bajkę „Tom i Jerry” każdego tygodnia, to w momencie zobaczenie obrazka z Tomem, słowo „Tom” natychmiast pojawi się w twojej głowie. Co więcej, zostanie mocniej aktywowane niż inne rywalizujące z nim słowa. Co ważne, jeśli nie zrobimy czegoś, aby to zatrzymać, to słowo, które jest najbardziej aktywne, będzie słowem, które zostanie spontanicznie wypowiedziane, kiedy zaczniemy mówić. Dlatego, jeśli słowo „Tom” będzie najbardziej aktywne po zobaczeniu obrazka, to naszą odpowiedzią będzie „Tom”.

Slajd 8
Komentarz:
Jak widać na wykresie (z poprzedniego slajdu), wraz z upływem czasu poziomy aktywacji wszystkich możliwych słów stopniowo się zwiększają. Podczas zwiększania, różnice między poszczególnymi poziomami stopniowo rosną. Słowo, które zostanie najbardziej aktywowane, to słowo, które posiada najmocniejszą relację ze wspomnieniami powiązanymi z obrazkiem. W większości wypadków jest to również słowo, które jest najbardziej właściwe. Prawdopodobnie stanowi najlepszą odpowiedź na pytanie: co przedstawia rysunek? Jak wspomniałem wcześniej, gdy zaczynamy mówić słowo, które jest najbardziej aktywne, jest również tym, które zostanie wypowiedziane. Używając języka technicznego, słowo o najwyższym poziomie aktywacji jest realizowane.

Slajd 9
Komentarz:
Na przykład, kiedy zacznę mówić w momencie oznaczonym na wykresie jako „optymalne wykonanie” („optimal execution"), powiem słowo Tom.

Slajd 10
Komentarz:
Jeśli jednak zacznę mówić w momencie oznaczonym jako „wykonanie zbyt wczesne” („execution too early"), słowa „Tom” i „kot” są na tym samym poziomie aktywacji, przez co równie prawdopodobne jest to, że wypowiedzianym słowem będzie „Tom” lub „kot”. Może to też być miks obu słów jak „Kom” lub „tot”. Ze względu na sposób, w jaki poziomy aktywacji słów są budowane w czasie, to im dłużej rozmówca poczeka z rozpoczęciem mowy, tym większe prawdopodobieństwo, że odpowiedź będzie właściwa i dokładna. Jednak przez większość czasu rozmówca nie zwraca uwagi na to, jak szybko mówi. Jest to spowodowane tym, że tempo mówienia jest regulowane przez automatyczny mechanizm. Kiedy ten mechanizm działa poprawnie, rozmówca zauważa, że spontanicznie dostosowuje tempo mowy do tempa optymalnego w danej sytuacji. Szczegóły dotyczące działania tego mechanizmu regulacji nie są jeszcze znane, jednak prawdopodobnie regulacja jest osiągana z wykorzystaniem mechanizmu progowego.

Slajd 11
Hipoteza zmiennych progów uwolnienia
- Mechanizm progowy zapobiega wykonaniu planów mowy, zanim nie zostaną wystarczająco aktywowane w celu zapewnienia, że najbardziej odpowiednie słowo jest najbardziej aktywne.
- Jeśli rozmówca spodziewa się możliwości wystąpienia nieakceptowalnego błędu, próg automatycznie się podnosi.


Aktywacja musi być wyższa niż 'próg uwolnienia', zanim jawne wykonanie zostanie zapoczątkowane.

Komentarz:
Zgodnie z hipotezą zmiennych progów uwolnienia, aktywacja elektryczna słowa, które chcemy wypowiedzieć, musi przewyższać pewien próg, zanim będziemy w stanie powiedzieć to słowo. Próg ten nazywamy progiem uwolnienia (lub wyzwolenia), ponieważ słowa mogą zostać uwolnione do realizacji tylko, jeśli go przekroczą. W najlepszej sytuacji próg uwolnienia musi być ustawiony na poziomie, który odpowiednie słowo może osiągnąć, natomiast rywalizujące lub niewłaściwe słowa (bądź błędy) nie są w stanie tego zrobić. Na przykład na tym slajdzie, który jest uproszczoną wersją poprzedniego slajdu, pokazującym jak dwa słowa „Tom” i „kot” są aktywowane, znajduje się linia, mówiąca o tym, że jeśli próg jest właściwie ustawiony, jesteśmy w stanie wypowiedzieć słowo „Tom”, ale nie „kot”, ponieważ tylko słowo „Tom” osiąga poziom aktywacji powyżej progu (linia „threshold correct"). Dla porównania narysowałem również linię, przedstawiającą sytuację, w której próg jest ustawiony zbyt nisko (linia „threshold too low"). Jak widać, obniżony próg pozwala na wcześniejsze rozpoczęcie wypowiedzi, ale ponieważ poziomy aktywacji obu słów przewyższają próg, to którekolwiek z nich może zostać powiedziane. Albo, jak wspomniałem wcześniej, rozmówca może zmieszać ze sobą oba słowa, mówiąc „Kom” lub „tot”. Zgodnie z hipotezą zmiennych progów uwolnienia, poziom, na którym próg jest rzeczywiście ustawiony, jest zmienny dla różnych słów, jak również dla różnych sylab. Próg również rośnie, jeśli rozmówca uważa, że ważne jest, aby w danej sytuacji nie popełniać błędów podczas mówienia. Próg spada w sytuacjach, które uważa za mało istotne. Im wyższy jest próg, tym większe są szanse na dokładniejsze i bardziej poprawne słowa. Jednak ceną za dokładność jest to, że rozmówca musi poczekać dłużej, zanim cokolwiek powie. Z drugiej strony, jeśli próg jest niski, rozmówca może mówić szybciej, ale jest też większe prawdopodobieństwo popełniania pomyłek lub używania słów, które nie są właściwe w danej sytuacji.

Slajd 12

U jąkających się próby mówienia dokładniejszego lub bardziej odpowiedniego powodują, że próg uwolnienia rośnie za bardzo, zapobiegając realizacji (linia „threshold too high” na diagramie).
Rezultat = blokowanie

Komentarz:
Z reguły ten mechanizm zmiennych progów uwolnienia pracuje bardzo dobrze, jednak u osób jąkających się z pewnych powodów próby dokładniejszego lub bardziej poprawnego mówienia powodują, że próg uwolnienia osiąga tak wysoki poziom, że nawet słowa, które chcą wypowiedzieć, nigdy nie osiągną tego poziomu. W konsekwencji rozmówca czasami zauważa, że nie jest w stanie rozpocząć wypowiadania żadnego słowa. Inaczej mówiąc, rozmówca blokuje się. Istnieje mnóstwo powodów, dla których taka sytuacja może mieć miejsce u osób jąkających się. Pierwszym jest to, że planowanie mowy może często zawodzić podczas osiągania odpowiednio wysokiego poziomu aktywacji, być może z powodu niewystarczającej ilości istoty białej wokół komórek nerwowych powiązanych z planowaniem mowy. W takiej sytuacji prąd elektryczny związany z planowaniem mowy ma tendencję do wyciekania, powodując trudności w osiągnięciu poziomu uwolnienia. Drugim powodem może być wysoki poziom dopaminy w regionach mózgu odpowiedzialnych za produkcję mowy. Może to skutkować nieprawidłowo wysokim poziomem aktywacji niewłaściwych lub niepoprawnych słów, co prowadzi do nadmiernej podatności na błędy. W takiej sytuacji, aby skompensować tę nadmierną podatność na błędy, próg uwolnienia może osiągać wyższe poziomy niż normalnie. Trzecią możliwością jest to, że z pewnego powodu rozmówca jest przesadnie zaniepokojony możliwością popełniania błędów w mowie i w tym stanie nadmiernego zaniepokojenia próg uwolnienia rośnie zbyt wysoko, pomimo że poziomy aktywacji pożądanego słowa i rywalizujących z nim słów są w normalnych limicie. Bez względu na powód, dla którego próg osiąga zbyt wysoki poziom, rezultat jest dokładnie taki sam. Rozmówca znajduje się w sytuacjach, w których nie jest w stanie zainicjować w danej chwili realizacji pewnych słów, które chce powiedzieć. Inaczej mówiąc, znajduje się w sytuacji, w której się blokuje.

Slajd 13
Podejście do terapii
- Oparte na hipotezie zmiennych progów uwolnienia
- Podstawowe założenia:
- podstawowe symptomy jąkania występują, kiedy osoba za mocno próbuje mówić dokładnie (odpowiednio)
- 'próg uwolnienia' rośnie za bardzo i blokuje mowę

Aby uniknąć jąkania
- musimy obniżyć próg uwolnienia...
- musimy wkładać mniej wysiłku w dokładne mówienie

Komentarz:
Jako że bloki pojawiają się, ponieważ niektóre słowa nie osiągają w odpowiednim czasie progu uwolnienia, w celu zredukowania prawdopodobieństwa powstania bloku musimy znaleźć sposób na obniżenie progu słów i sylab, na których możemy się zablokować. Ponieważ wysokość progu uwolnienia jest uzależniona od naszych chęci mówienia w sposób jasny i dokładny, próg rośnie, kiedy próbujemy mówić dokładniej. Aby zredukować prawdopodobieństwo zablokowania, musimy wkładać mniej wysiłków w dokładne wypowiadanie słów, na których czujemy, że możemy się zablokować. Ważne jest bardzo wyraźne zrozumienie tego punktu, ponieważ ogólnie rzecz biorąc, większość jąkających się ma tendencję do wkładania większego wysiłku w wypowiadanie słów, na których spodziewają się trudności. Dlatego wkładanie mniejszego wysiłku w realizację problematycznego słowa oznacza robienie czegoś odwrotnego, niż zapewne robiłeś do tej pory.

Slajd 14
Aby zredukować jąkanie, musimy przestać próbować unikać błędów mowy.

Komentarz:
Aby zredukować jąkanie, musimy przestać próbować unikać błędów mowy. Musimy się również przestać martwić o to, jak wyraźnie i dokładnie artykułujemy nasze słowa. Łatwiej jest to powiedzieć, niż wykonać, ponieważ ludzie jąkający się na ogół mają głęboko zakorzenione przekonanie, że aby się nie jąkać, muszą próbować tak mocno, jak to możliwe wyartykułować potencjalnie problematyczne słowo wyraźnie i dokładnie. A to przekonanie jest wzmacniane przez tradycyjne podejścia do terapii jąkania, jak również samo społeczeństwo. Jednak w rzeczywistości próby mówienia wyraźniej i dokładniej właściwie zwiększają prawdopodobieństwo pojawienia się zająknięcia, zamiast je zmniejszać.

Slajd 15
Aby zredukować jąkanie, musimy po prostu skupić się na utrzymywaniu przepływu mowy w przód.

Komentarz:
Rozumiejąc to, z naszych doświadczeń wynika, że najprostszym sposobem zredukowania wysiłków, jakie wkładamy w dokładniejsze i wyraźniejsze mówienia, jest skupienie naszej uwagi na innych aspektach mowy. W większości przypadków najłatwiejszym podejściem jest skupienie uwagi na utrzymywaniu przepływu mowy w przód. Im bardziej będziemy na tym skupieni, tym więcej uwagi jest odciągane od dokładności i wyraźności naszej artykulacji.

Slajd 16
Aby zredukować jąkanie, musimy dać wyższy priorytet płynności niż dokładności.

Komentarz
Inaczej mówiąc, w celu odwrócenia naszej uwagi od dokładności musimy koncentrować uwagę głównie na utrzymywaniu płynności, czyli przepływu w przód. Musimy dać wyższy priorytet płynności niż dokładności.

Slajd 17
Terapia koncentruje się głównie na pomaganiu przezwyciężania strachu przed popełnianiem błędów.

Musimy rozwinąć:
1. Wyraźne zrozumienie odwróconej relacji między błędami a niepłynnościami.
2. Gotowość do porzucenia prób mówienia dokładnie, kiedy stajemy się niepłynni.
3. Pragmatycznego podejścia do komunikowania się.

Komentarz:
Podsumowując, wytwarzany bloki, kiedy próg uwolnienia podnosi się zbyt wysoko. W celu zmniejszenia prawdopodobieństwa zablokowania musimy zmniejszyć wysokość progu uwolnienia. A aby to osiągnąć, musimy mniej intensywnie próbować wypowiedzieć problematyczne słowo wyraźnie i dokładnie. A w tym celu musimy dać wyższy priorytet zwykłemu utrzymywaniu przepływu mowy w przód. Aby to było możliwe, musimy na początku jasno zrozumieć odwrotną zależność między błędami i niepłynnościami. Po drugie musimy chcieć porzucić podejmowanie prób mówienia dokładnie, kiedy stajemy się niepłynni. Po trzecie potrzebujemy pragmatycznego podejścia do komunikowania się.

Slajd 18
Zrozumienie „kompromisu płynność – dokładność” jest niezbędne.


Komentarz:
Użytecznym pojęciem pojawiającym się w głowie, kiedy należy zdecydować się na strategię zmniejszania progu uwolnienia, jest kompromis między płynnością i dokładnością. Pokazuje on, że im więcej wysiłków wkładamy w artykułowanie słów w sposób wyraźny i dokładny, tym bardziej wzrasta próg uwolnienia i bardziej niepłynni się stajemy.

Slajd 19
Zrozumienie „kompromisu płynność – dokładność” jest niezbędne.


Komentarz:
W przeciwieństwie do tego im więcej wysiłków wkładamy w zwyczajne utrzymywanie przepływu mowy w przód, tym większa tendencja do zmniejszania się progu uwolnienia i stajemy się bardziej podatni na błędy. Oczywiście najlepiej byłoby, gdybyśmy byli zarówno dokładni, jak i płynni jednocześnie. Jednak ponieważ nasz system produkcji mowy prawdopodobnie nie funkcjonuje tak dobrze, jak u ludzi, którzy się nie jąkają, to nie jest to zawsze możliwe. Dlatego czasami musimy poszukać kompromisu. W większości przypadków błędy w mowie są mniejszym problemem niż niepłynności, dlatego przez koncentrowanie się na zaledwie na utrzymywaniu przepływu mowy w przód bez martwienia się o dokładność brzmienia, skutkuje korzyściami w postaci zwiększonej płynności. Ma to większe znaczenie niż negatywne konsekwencje, które mogą wynikać ze zwiększonej liczby błędów w mowie, które mogą się pojawić. Z moich doświadczeń wynika, że kiedy jąkający przestają skupiać swoją uwagę na wyartykułowaniu każdego słowa poprawnie, mogą rzeczywiście wytworzyć więcej błędów, ale zazwyczaj słuchacz jest w stanie bez problemów rozpoznać słowa, które rozmówcy miają zamiar wypowiedzieć. A to jest duża poprawa w skuteczności komunikowania się.

Slajd 20
Zarówno orkiestralna mowa, jak i „skok” (techniki omawiane w tym programie) zwiększają naszą uwagę na przepływie mowy w przód. Mowa orkiestralna zapewnia, że utrzymamy przepływ w przód, a „skok” pozwoli na powrót do niego, jeśli zostanie utracony. Obie techniki skutkują zredukowanym progiem uwolnienia.


Źródło: Module 3: The Theory Module
Komentarze do artykułu: "Wprowadzenie do hipotezy zmiennych progów uwolnienia – Paul Brocklehurst"
virino
avatar
Dodane dnia 10-11-2015 12:35 #1
To co powyżej powoduje, że zaczynam myśleć, że rewolucja w mojej głowie to nie bluźnierstwo. To czego nie mówiłam głośno, bo było przeczuciem, co brałam za przypadkowe epizody, nieuchwytne zwidy, moje wyobrażenia, czy tzw. "szczęście", to logiczny realny ciąg wydarzeń!
Dodaj komentarz
Zaloguj się, żeby móc dodawać komentarze.
Oceny
Dodawanie ocen dostępne tylko dla zalogowanych Użytkowników.

Proszę się zalogować lub zarejestrować, żeby móc dodawać oceny.

Brak ocen.
Logowanie
> Nazwa Użytkownika

> Hasło

Zapamiętaj mnie
Zaloguj jako ukryty



Rejestracja
Zapomniane hasło?
Ostatnie Komentarze
virino
dnia 02-10-2017 11:29
Przyznam, że z zaskoczeniem, skonstatowałam, że Demostenes był dla mnie bardzo inspirującym miejscem...
Przejdź do komentarza
Ralph
dnia 02-10-2017 08:18
Tylko nie wybieraj opcji "nigdy" ... czekamy na pozytywne wieści ;)
Przejdź do komentarza
slawek_w
dnia 24-07-2017 06:59
Unikanie wypowiadania się tematem najbliższego spotkania. Data: środa (26. lipca), godzina 20:00. ...
Przejdź do komentarza
slawek_w
dnia 17-07-2017 08:06
Wpływ rodzaju wypowiedzi na płynność - o tym porozmawiamy w najbliższy piątek (21. lipca) o 20:00 na...
Przejdź do komentarza

> Więcej komentarzy <
Popularne artykuły w ostatnich 6 miesiącach
Katowice - otwarte forum dyskusyjne oraz wykład...
Terapia poznawczo-behawioralna od ASRC – ...
W oczekiwaniu na nową odsłonę strony...
Terapia poznawczo-behawioralna od ASRC – ...

Użytkowników Online
Gości Online: 1
Brak Użytkowników Online

Zarejestrowanych Użytkowników: 2,581
Najnowszy Użytkownik: Odeta
Ostatnio na stronie
maras kOnline
BlueDay04:16:29
Odeta22:57:42
damen 1 dzień
podomka 1 dzień
p_kulis 1 dzień
duszek97 1 dzień
Rafi24 2 dni
bigosik 2 dni
bonio12345 2 dni
Ralph 2 dni
Karol924 3 dni
moni 3 dni
lyric1 3 dni
Oraz 1 ukryty